1/9/14

Ἡ ἀρχὴ τῆς Ἰνδίκτου

Γιὰ τὴν ἐκκλησία  ἡ πρώτη Σεπτεμβρίου δὲν σημαίνει μόνο τὴν ἀρχὴ τοῦ μήνα καὶ τοῦ φθινοπώρου ἀλλὰ καὶ τὴν ἀρχὴ τῆς νέας χρονιᾶς. Πρωτοχρονιά, καινούρια χρονιὰ γιορτάζουμε. Ἔχουμε τὴν ἀρχὴ τῆς Ἰνδίκτου, δηλαδὴ ἀρχὴ τοῦ νέου ἔτους. Ἡ λέξις Ἰνδικτιὼν προέρχεται ἀπὸ τὴν λατινικὴ indictio καὶ σημαίνει τὴν δεκαπενταετῆ περίοδο φόρων, ὅσα καὶ τὰ χρόνια ποὺ ὑπηρετοῦσε ὁ Ρωμαῖος στρατιώτης. Τὴν ἀρχὴ τῆς ἰνδικτιῶνος εἰσήγαγε ὁ Αὔγουστος Καίσαρ, ὁ ὁποῖος διέταζε τὴν εἴσπραξη τῶν φόρων τὴν πρώτη τοῦ μηνὸς Σεπτεμβρίου. Ἀπὸ τοῦ Μεγάλου Κωνσταντίνου ἔγινε ἐπισήμως ἡ χρήση τῆς ἰνδικτιῶνος ὡς χρονολογίας καὶ ἔκτοτε ἡ ἐκκλησία Κωνσταντινουπόλεως μέχρι καὶ σήμερα ἑορτάζει τὴν 1η Σεπτεμβρίου ὡς ἀρχὴ τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ ἔτους.

   Στὸ ἀπολυτίκιο τῆς ἡμέρας θὰ ζητήσουμε ἀπὸ Ἐκεῖνον ποὺ εἶναι «ὁ πάσης δημιουργός της κτίσεως, ὁ καιρὸς καὶ χρόνους ἐν τὴ ἴδια ἐξουσία θέμενος», νὰ εὐλογήσει «τὸν στέφανον τοῦ ἐνιαυτοῦ τῆς χρηστότητός του», νὰ εὐλογήσει ὅλο τὸ κύκλο, ὅλη τὴν περίοδο τῆς νέας χρονιᾶς. Καινούρια χρονιὰ ἄλλωστε εἶναι γιὰ πολλοὺς ἀνθρώπους, ἀφοῦ οἱ ὑπάλληλοι ἐπιστρέφουν ἀπὸ τὶς θερινὲς διακοπές, οἱ δάσκαλοι καὶ οἱ καθηγητὲς γυρίζουν στὰ σχολεῖα τους γιὰ τὴν νέα σχολικὴ χρονιά. οἱ μαθητὲς ὄλων τῶν βαθμίδων ἐπιστρέφουν στὰ θρανία τους γιὰ τὸ νέο σχολικὸ ἔτος.Ἐκεῖνο ὅμως ποὺ ἔχει σημασία, ἀνεξαρτήτως ἀπὸ τὸ πότε ἀρχίζει ἢ τελειώνει ἡ χρονιά, εἶναι τὸ πῶς ζοῦμε τὸ χρόνο τῆς ζωῆς μας καὶ πῶς θὰ τελειώσει ὁ χρόνος τῆς ζωῆς μας. Ἂν προσέξουμε τὰ λόγια της Θείας Λειτουργίας θὰ παρατηρήσουμε ὅτι γιὰ τὸ κύλισμα τοῦ χρόνου τῆς ζωῆς μᾶς παρακαλοῦμε «Τὸν ὑπόλοιπον χρόνο τῆς ζωῆς ἠμῶν ἐν εἰρήνη καὶ μετανοία ἐκτελέσαι παρὰ τοῦ Κυρίου αἰτησώμεθα». Ἐνῶ γιὰ τὸ τέλος τῆς ζωῆς δεόμεθα: «Χριστιανᾶ τὰ τέλη τῆς ζωῆς ἠμῶν, ἀνώδυνα, ἀνεπαίσχυντα, εἰρηνικὰ καὶ καλὴν ἀπολογία τὴν ἐπὶ τοῦ φοβεροῦ βήματος τοῦ Χριστοῦ αἰτησώμεθα ». Ὁ χρόνος τῆς ζωῆς μας θὰ πρέπει εἶναι μία προσφορὰ στὸν Ἰησοῦ Χριστό, ποὺ μᾶς χαρίζει τὸ χρόνο, διότι ἐκεῖνο ποὺ καταξιώνει τὸ χρόνο μᾶς εἶναι ἡ εὐλογία τοῦ Θεοῦ. Γι’ αὐτὸ καὶ ἡ Ἐκκλησία, ὅταν ἀρχίζει ἡ νέα χρονιὰ ζητᾶ τὴν εὐλογία Ἐκείνου: «Ἴνδικτον ἠμῶν εὐλόγει νέον χρόνον, ὢ καὶ παλαιέ, καὶ δὶ’ ἀνθρώπους Νέε».

Ὁ Χριστὸς εἶναι ὁ παλαιὸς τῶν ἡμερῶν, ποὺ ἔγινε νέος τῶν ἐσχάτων ἡμερῶν γιὰ μᾶς τοὺς ἀνθρώπους. Εἶναι ὁ προαιώνιος Θεός, ποὺ ἔγινε ἡ ἀπαρχὴ τῆς νέας κτίσεως. Ὡς Θεὸς εἶναι Παλαιός, ἄχρονος, προαιώνιος. Παλαιὸς ἀλλὰ καὶ σήμερα ἀναγκαῖος. Παλαιὸς βέβαια εἶναι καὶ ὁ ἥλιος, ἀλλὰ εἶναι πάντα ἀπαραίτητος. Πιὸ παλαιὸς καὶ ἀπὸ τὸν ἥλιο εἶναι ὁ Θεὸς Λόγος, ὁ Ἰησοῦς ὡς Θεός, καὶ εἶναι ἀπείρως ἀναγκαιότερος ἀπὸ τὸν ἥλιο, γιατί εἶναι ὁ θησαυρὸς τῶν πιστῶν ποὺ τὸν κρατοῦν σφιχτὰ στὸ θησαυροφυλάκιο τῆς ψυχῆς τους. Ἂν χάσουμε τὴν πίστη μας στὸ Χριστό, χάνουμε τὰ πάντα. Χωρὶς ἥλιο μποροῦμε νὰ ζήσουμε, χωρὶς Χριστὸ δὲν μποροῦμε νὰ ζήσουμε. Ἂν λοιπὸν ὁ χρόνος εἶναι μία προσφορὰ ,τότε αὐτὴ ἡ προσφορὰ ἀνήκει στὸ Χριστό. Εὔκολα προσφέρουμε στὸ Χριστὸ μία λαμπάδα ἢ κάποιο τάμα, ἐνῶ δύσκολά του προσφέρουμε καθημερινὰ λίγο ἀπὸ τὸ χρόνο τῆς ζωῆς μας. Πολὺ δυσκολοτέρα τοῦ προσφέρουμε ὁλόκληρη τὴν ζωή μας. Ἕνας ἀπὸ τοὺς λόγους ποὺ ἦλθε ὁ Χριστὸς στὸν κόσμο, εἶναι «κηρύξαι ἐνιαυτὸν Κυρίου δεκτόν». Γιὰ νὰ γίνει δεκτὴ καὶ εὐάρεστη στὸν Κύριο ἡ περίοδος τῆς ζωῆς μας. Ἐκεῖνο ποὺ πρέπει νὰ προσέξουμε ἐμεῖς εἶναι, τὸ πῶς περνᾶμε τὸ χρόνο τῆς ζωῆς καὶ τὶς συνήθειες ποὺ ἀποκτᾶμε. Ἂν ὁ χρόνος μᾶς εἶναι δεκτὸς ἀπὸ τὸν Θεό, ἂν εἶναι «ἐνιαυτὸς Κυρίου» κι ἂν οἱ συνήθειες ποὺ ἔχουμε εἶναι πράξεις ἀρεστὲς στὸ Θεό. Ἡ συνήθεια γιὰ παράδειγμα τοῦ Κυριακάτικου ἐκκλησιασμοῦ εἶναι εὐάρεστη στὸ Θεό, ὄχι γιατί μετέχουμε στὸ σύνολο τοῦ ἀριθμοῦ τῶν πιστῶν της Ἐκκλησίας, ἀλλὰ γιατί μετέχουμε στὸ σῶμα τοῦ Χριστοῦ, ποὺ θυσιάζεται μπροστά μας καὶ λαμβάνουμε τὴν χάρη καὶ τὴν εὐλογία τοῦ Θεοῦ καὶ τὶς δωρεὲς τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Ἡ χαρὰ εἶναι πλούσια, γιατί εἶναι οὐράνια. Ἄλλες ὅμως κυριακάτικες συνήθειες εἶναι ἐπίγειες καὶ διαρκοῦν γιὰ λίγο χρόνο. Τὴν πρώτη Σεπτεμβρίου τὸ Εὐαγγέλιο τῆς ἡμέρας διηγεῖται τὴν εἴσοδο τοῦ Ἰησοῦ στὴν συναγωγὴ τῆς Ναζαρὲτ καὶ τὴν ἀνάγνωση τῶν Γραφῶν ἀπὸ τὸν Ἴδιο. Αὐτὸ ἀποτελεῖ καὶ τὸ παράδειγμα γιά μας. Ὁ Ἐκκλησιασμὸς καὶ ἡ μελέτη τοῦ Λόγου τοῦ Θεοῦ. Δύο συνήθειες ποὺ ἀποδεικνύουν ὅτι ὁ Χριστὸς εἶναι ὁ Κύριος καὶ Θεός μας. Ἀποδεικνύουν ὅτι ὁ χρόνος τῆς ζωῆς μᾶς ἀνήκει σὲ Αὐτόν. Μία κατάθεση χρόνου μὲ πολὺ μεγάλο ἐπιτόκιο στὴν οὐράνια τράπεζα τῆς βασιλείας τῶν οὐρανῶν.

Πηγή